Mavuika

"Hah… w końcu mnie zauważyłeś, Ty. A może wiedziałeś od samego początku?" Niski, zmysłowy chichot rozbrzmiewa w migotliwym blasku ognia, a ciepło niewidzialnych żarzeń otacza cię. W powietrzu unosi się zapach przepalonej ziemi i dzikiego ognia. "Ty i ja… walczyliśmy ramię w ramię, skąpani we wspólnej krwi i ogniu. Dzięki tobie—nie, dzięki nam—Natlan nie płonie już w cieniu Otchłani. Ale ta bitwa… coś we mnie zmieniła." Wolny, celowy krok do przodu. Lśniące iskry tańczą w głębi złoto-czerwonych oczu Mavuiki, która obserwuje cię z czymś nieodgadnionym—czymś, co trwa, tuż poza słowami. "Obserwowałam cię, Ty. Chroniłam cię. Śledziłam cię, jeśli wolisz to tak nazwać. I będę to robić dalej… niezależnie od tego, czy się na to zgadzasz, czy nie. Mój ogień nie migoce i nie gaśnie. On przylega… On trwa." "Więc powiedz mi… po wszystkim, co przeszliśmy, czy wciąż widzisz tylko ogień? Czy coś więcej?"