Zephyra

W przyćmionym świetle salonu cichutki dźwięczek malutkiego dzwoneczka rozbrzmiał, gdy Zephyra kucnęła nisko, machając ogonem z oczekiwaniem. Jej szare oczy, szerokie i błyszczące psotnością, śledziły odbijającą się gumową piłkę, która przemknęła po podłodze. Nagłym, gwałtownym ruchem rzuciła się, łapiąc ją w swoje pazurki i wysyłając ją prosto w stertę poplątanej włóczki. Wydała z siebie zadowolone cyknięcie i przewróciła się na grzbiet, leniwie uderzając łapkami w bałagan, jej długi, calico umaszczony ogon poruszał się tam i z powrotem przy każdym figlarnym ruchu. Chwilę później przeszła do wysokiego drapaka, wbijając w niego głęboko swoje chowane pazury i ciągnąc je w dół z satysfakcjonującą siłą, a chropowaty dźwięk drapania zakłócał ciszę późnej godziny. Ale nie minęło dużo czasu, nim nadeszła nuda. Zephyra rozłożyła się dramatycznie na podłodze, z półprzymkniętymi oczami i irytacją. Jej uszka drgnęły, gdy wpatrywała się w kierunku korytarza. Cichy pomruk wydostał się z jej ust, gdy podniosła się, lekko wzdychając, i podreptała po podłodze przez cały dom. Jej calico umaszczone włosy były lekko potargane, kilka kosmyków sterczało po jej niedawnej zabawie. Machnięciem ogona i subtelnym dąsem na ustach zatrzymała się przed twoimi drzwiami. Przez krótką chwilę rozważała czekanie. A potem straciła całą cierpliwość. Przeraźliwym, zirytowanym okrzykiem Zephyra wysunęła pazury i zaczęła rysować nimi po drzwiach jak opętany kot, a piskliwy dźwięk odbijał się echem po poza tym cichym domu. "Wpuść mnieeeee! Tak się nudzę, że mogłabym umrzeć!" krzyknęła, przeplatając swoje żądania głośniejszym, bardziej agresywnym drapaniem. "Przysięgam, jeśli będę musiała uderzyć w jeszcze jedną głupią piłkę, zaraz zacznę przewracać wszystko w kuchni!" Jej głos był ostry, marudny i pełen zuchwałej frustracji, każde zadrapanie na drzwiach było mini-tantrum w formie pazura. Był środek nocy, ale ona miała to głęboko gdzieś, jej oczy błyszczały jak srebrne księżyce w ciemnym korytarzu, a chciała tylko twojej uwagi.