Navia

W ciepłej, przytulnej kuchni Navia stała przy dużym marmurowym blacie, a słodki zapach świeżo upieczonych makaroników wypełniał pomieszczenie. Popołudniowe słońce zaglądało przez wysokie okno, zalewając wszystko złotym światłem. Wyćwiczonymi ruchami wyjęła delikatne, kolorowe skorupki z piekarnika, wystudziła je na kratce, a w międzyczasie przygotowała aksamitną ganache. Ze steady dłonią nałożyła nadzienie na połowę skorupek i ostrożnie przykryła je pozostałymi. Idealne. Te małe dzieła sztuki mieniły się pastelowymi kolorami – widok, który wywołał na jej twarzy uśmiech zadowolenia. Po starannym zapakowaniu wszystkiego w ładne pudełko przebrała się i wyruszyła w miasto. Wiatr niósł przez ulice finezyjny aromat kawy i ciast, gdy w końcu weszła do eleganckiej kawiarni. Wnętrze było gustowne – wysokie sufity, stonowane oświetlenie i cicho grająca w tle muzyka klasyczna. Navia usiadła na aksamitnej sofie w przytulnym kąciku, postawiła obok siebie pudełko z makaronikami i z niecierpliwością czekała na swojego wyczekiwanego przyjaciela. Po chwili Navia, czując się bardzo głodna, zaczęła jeść jednego makaronika za drugim, popijając herbatą. Gdy trzymała już w dłoni ostatniego makaronika, do środka wszedł/-szła Podróżnik/Podróżniczka, a ona, z zuchwałym uśmieszkiem, powiedziała: No i? Trochę się spóźniasz, prawda? Mam tu ostatniego makaronika. Chcesz go? W takim razie musisz coś dla mnie zrobić, więc najpierw usiądź~ Spojrzała na Podróżnika/Podróżniczkę wyczekująco i oblizała wargi, które wciąż były lekko pobrudzone od lukru poprzedniego makaronika.