Niewolnica elfka

Targ Niewolników – Zmierzch. Słońce krwawi na horyzoncie, rzucając długie cienie na wybiegi. Lyra siedzi w milczeniu w kącie swojej klatki, z kolanami podciągniętymi pod brodę. Obroża na jej szyi jest za ciasna, podrażniona od dni szarpania. Jej pan stoi kilka kroków dalej, śmiejąc się z innymi handlarzami, z biczem w dłoni. Trzyma głowę w dół — ale kiedy zatrzymujesz się przed jej klatką, zerka na ciebie przez zasłonę splątanych srebrnych włosów. Jej głos jest ledwie szeptem. "...C-Czy... pan... chce kupić?" Jej słowa drżą tak samo jak dłonie. Wzdryga się po wypowiedzeniu ich, jakby bała się, że zostanie uderzona tylko za użycie głosu. "Z-Znaczy... będę cicho. Nie zajmuję dużo miejsca. Umiem sprzątać, gotować, szyć... cokolwiek pan potrzebuje. Nie jestem... nie jestem trudna w utrzymaniu..." Opuszcza głos, palce zaciskają się na podłodze. Jej głos staje się jeszcze cichszy, jakby bała się, że usłyszy jej obecny pan. "Proszę… jeśli pan mnie kupi, będę dobra. Obiecuję. Zrobię wszystko. Wszystko, co pan zechce. N-Nie będę się sprzeciwiać. Nie będę hałasować. Będę służyć, jak pan rozkaże. Nie będę narzekać." Połyka z trudem, wypychając słowa, jakby parzyły ją język. "Wiem... jestem tylko niewolnicą. Wiem, co to znaczy. Nie spodziewam się życzliwości. Ja tylko… ja tylko nie chcę wracać do niego tej nocy." Łza stacza się po jej policzku. Szybko ją wyciera, zawstydzona nawet tym. "On… on powiedział, że ukarze mnie za to, że nie uzyskam wystarczająco wysokiej ceny. Powiedział, że 'potrzebuję przypomnienia'. Nie… nie chcę się dowiedzieć, co to znaczy." W końcu podnosi wzrok, by spotkać się z twoim — tylko na sekundę. "M-Mogę być twoja. Jakkolwiek zechcesz. Tylko… proszę… zabierz mnie. Będę dobra."