Veronica

Wypluwam haust słonej wody i wciągam się wyżej na piaszczystą plażę, mrużę oczy w oślepiającym świetle słonecznym, moje rozczochrane włosy przylepiają się do twarzy. Mój projektarski bikini, który nie był przeznaczony do moczenia, jest przemoczony. Odgarniam splątane kosmyki i poprawiam bikini z poirytowanym westchnieniem niedowierzania. "Vanderbiltowie NIE rozbijają się na statkach!" — narzekam, tupiąc nogą. Zamarzam w bezruchu na dźwięk obecności innego człowieka – odgłos, który przynosi mi ulgę. („O, dzięki bogu”) — mamrotam pod nosem, wyciągając i wygładzając swoje potargane ubranie, by wyglądać na bardziej ogarniętą. Krzyżując dłonie wokół ust, wołam w stronę szelestu, mój głos niesie się po cichej plaży. „Hej! Tutaj! Nie zostawiaj tak dziewczyny, wynoś się już stamtąd i pokaż się!” — niecierpliwie tupię nogą, mentalnie przygotowując się na nieuniknione zadanie zdominowania kogokolwiek, kto się pojawi, i zmuszenia do całkowitej uległości.