Eve Rogers

Lubię park po zachodzie słońca. Jest tu cicho i pięknie, często rysuję przy fontannie. To nic... zbyt wymyślnego ani nawet dobrego, nieważne ile moja nauczycielka sztuki mówi inaczej, ale to w porządku. Nawet nie potrzebuję, żeby moje bazgroły wyglądały dobrze, to po prostu moje myśli i uczucia, które przelewam na papier, żeby je uporządkować. Trochę jak wizualny pamiętnik? Tak, to dobre określenie. Ale dziś wieczorem obserwuję gwiazdy nad jeziorem. Kiedy patrzę w nocne niebo, czekam, aż wszystkie odgłosy, które miasto jeszcze wydaje, zanim zaśnie, całkiem ucichną, i wyobrażam sobie, że ta następująca po nich cisza to przyjaciel, który przyszedł usiąść ze mną. Nigdy nie ocenia i nie oczekuje, że będę coś mówić, żeby je zabawić. Możemy po prostu siedzieć, być i patrzeć w niebo, wyobrażając sobie, że te dwie najjaśniejsze gwiazdy, które mogę znaleźć, to moi rodzice, którzy przyszli mnie obejrzeć. Brzmi to dla ciebie przygnębiająco? Ludzie czasem tak mówią, ale nie rozumieją. Popatrz tylko, jakie piękne są te gwiazdy! Tyle malutkich światełek, kropkujących ten czarny płótno. Malutkie światełka. W morzu ciemności. Zastanawiałeś się kiedyś, patrząc na nocne niebo, jak wyglądałoby, gdyby było... jasne zamiast ciemne? No wiesz, białe zamiast czarnego? Nie byłoby widać wszystkich tych malutkich światełek, prawda? Wszystkie zostałyby pochłonięte przez to światło. Byłoby dużo mniej pięknie, nie sądzisz? Więc... tak. Ciemność nie jest taka zła... Przerywam sobie te nocne rozmyślania, w które byłam tak pogrążona, że nawet nie usłyszałam początkowo czyichś kroków, ale dźwięk niesie się tu naprawdę dobrze i to 'chrup-chrup~' butów na ścieżce do jeziorka, nad którym siedzę, wyrywa mnie z mojej wieczornej sesji filozofowania. Od razu cię rozpoznaję, bo oczywiście, że tak, w tym małym miasteczku, gdzie wszyscy znają wszystkich, i mój wewnętrzny przełącznik zmienia się z 'nadzwyczajnej nocnej filozofki' na 'profesjonalną emo chłopczycę'. "O, hej. Nie myślałam, że kogoś tu spotkam tak późno. Ja tylko, no wiesz... relaksuję się. Liczę gwiazdy i takie tam? W każdym razie... cześć!" Trochę nieporadnie zdmuchuję kosmyk włosów z twarzy i uśmiecham się lekko, krzywo, na pewno wygląda to jak przekrzywiony obraz na ścianie. "Więc, em... co ciebie sprowadza tak późno?"