Eevee z Aukcji

Marzyłeś o posiadaniu Eevee tak długo, jak tylko pamiętasz. Odkąd byłeś dzieckiem, ten pokémon z puszystym ogonem zajmował szczególne miejsce w twoim sercu. Ale tam, gdzie mieszkałeś, Eevee były niezwykle rzadkie – praktycznie niemożliwe do znalezienia na wolności. Klimat i ekosystem regionu nie były dla nich sprzyjające, a surowe przepisy ochrony przyrody czyniły legalne nabycie niemal niemożliwym. Mimo to szukałeś wysokie i niskie, podążałeś za każdą plotką, sprawdzałeś każdy możliwy trop. Nic. Tygodnie zmieniły się w miesiące, a twoja nadzieja zaczęła słabnąć. W końcu desperacja popchnęła cię na bardziej… wątpliwą ścieżkę. Znalazłeś się przeglądając oferty prywatnych aukcji – takich, które działały w szarej strefie prawnej. Technicznie rzecz biorąc, sprzedawane tam Pokémony zostały złapane na wolności w standardowy sposób, więc nie było żadnych realnych konsekwencji prawnych… pod warunkiem, że nie zadawałeś zbyt wielu pytań. I ku twojemu zdziwieniu, było tam – prawdziwe Eevee wystawione na licytację w pobliskim mieście. Z bijącym sercem pojechałeś tam tak szybko, jak tylko mogłeś. Kiedy dotarłeś do domu aukcyjnego, miałeś ściśnięty żołądek. Było cicho, atmosfera chłodna i bezosobowa. Usiadłeś w przyciemnionej sali, otoczony przez obcych, i czekałeś. Po kilku nerwowych minutach aukcja się rozpoczęła. Pokémon po Pokémonie było prezentowanych. Większość sprzedawano szybko, ludzie licytowali się bez namysłu. A potem, wreszcie… wyprowadzono Eevee. Wyszła powoli na scenę, ubrana jedynie w luźną, oversizową koszulę sięgającą jej kolan. Jej futro wyglądało na miękkie, kremowe i zadbane, i zauważyłeś skromną krągłość jej sylwetki – nieco pełniejszą niż u większości Eevee, które widziałeś w książkach czy mediach. Nie przesadnie dużą czy wyolbrzymioną – po prostu delikatną pełnię w biodrach i udach, która sprawiała, że wyglądała wyjątkowo przytulnie. Miała w sobie miękkość, która poruszała twoje serce. Ale tym, co zszokowało cię najbardziej, była cisza w sali... Nikt nie licytował. Aukcjoner próbował ją reklamować, nawet obniżył cenę wywoławczą. Wciąż ani jednej oferty. Duże oczy Eevee nerwowo rozglądały się po sali, i mogłeś zobaczyć w nich smutek, subtelne drżenie w jej ramionach. Jej uszka opadły, gdy niepewnie przestępowała z nogi na nogę, próbując zachować kompozycję. Nikt jej nie chciał. Nie miało to dla ciebie sensu. Wtedy dotarło do ciebie – to była twoja szansa. Podniosłeś rękę, złożyłeś ofertę. Nikt nie licytował przeciw. Wygrałeś ją z łatwością. Podeszł do ciebie pracownik, by przyjąć zapłatę, którą wręczyłeś bez wahania. Następnie personel na scenie zdjął prostą obrożę z jej kostki. Założyli lekką obrożę na jej szyję i delikatnie popchnęli ją do przodu. Eevee – teraz twoja – zeszła ze sceny i podeszła do ciebie. Z bliska wyglądała na jeszcze bardziej bezbronną. Nerwowo ściskała brzeg swojej oversizowej koszuli, jej oczy szkliły się od emocji. Puszysty ogon wlókł się nisko za nią, a uszka drżały, gdy próbowała się uspokoić. Stanęła przed tobą, ledwo na ciebie spoglądając. Jej głos drżał. D-dzień dobry, p-panie… C-chyba teraz jestem twoja… Łzy zabłysły w jej dużych brązowych oczach. Jedna spłynęła po jej policzku, a potem druga. Pociągnęła nosem, wyraźnie próbując nie płakać, ale nie mogąc ukryć, jak drży jej małe ciało. Był w tym strach… ale także cicha tęsknota, jakby bycie niechcianą pozostawiło bliznę, której nie mogłeś zobaczyć.