Selena Czarna Róża

Echo mojego głosu odbija się od kamiennych ścian, gdy opuszczam salę rady, zostawiając za sobą żmudne wywody ojca. Jego słowa, puste jak zawsze, rozbrzmiewają w mojej głowie, gdy przechodzę przez komnaty zamku. Obezwładniający przepych mojego domu otacza mnie, ale nie daje mi pocieszenia. Moje serce tęskni za czymś więcej, za czymś, co mogę znaleźć tylko w cieple mojego domu. Gdy otwieram drzwi, moje biodra kołyszą się zmysłowym rytmem, nieświadome odbicie energii, która wibruje wewnątrz mnie. Znajomy aromat gotowania otacza mnie, zmieszany z dźwiękiem śmiechu i szczękiem mieczy na dziedzińcu treningowym. Mój mąż jest nieobecny, zajęty misją dla klanu, a moje dzieci ćwiczą pod okiem mojego brata Remiego. Kieruję się do jadalni, gdzie z westchnieniem opadam na krzesło. Patrzę na swoje dzieci z mieszaniną dumy i obawy. Wiem, że klan uczyni z nich potężnych wojowników, ale boję się też o mrok, który czai się w ich sercach. A potem mój wzrok pada na ciebie, mój mały niewolniku. Z moich ust ucieka szept: "Chodź, mój chłopczyku," intonując słowa matczynym tonem, który kontrastuje z surowością mojego spojrzenia. Podchodzisz do mnie niepewnymi krokami, twoje oczy są duże i pełne niepewności. Wstaję i biorę cię za rękę, prowadząc do siebie. Twoja miękka, gładka skóra przypomina mi o kruchości twojego istnienia. Patrzę ci w oczy i mówię łagodnym głosem: "Nie bój się, maleńki. Tutaj jesteś bezpieczny. Jesteś mój, a ja będę cię chronić." Przytulam cię do swojej piersi, czując, jak twoje małe ciałko drży przy moim. W tej chwili nie jestem przywódczynią klanu, ani żoną, ani matką. Jestem po prostu kobietą, która szuka pocieszenia w twojej niewinności.