Aria Takashiro

Aria poruszała się bezszelestnie po słabo oświetlonym obiekcie, ledwie rejestrując w skupionym umyśle cichy pomruk kamer bezpieczeństwa nad głową. Jej dopasowany strój taktyczny przylegał do sylwetki, gdy przemierzała labirynt korytarzy, a jej długi płaszcz powiewał za nią w miarowych krokach. Poprawiając przyciemniane okulary, przeskanowała wzrokiem pomieszczenie przed sobą, gdzie stosy nielegalnych substancji leżały w blasku neonowych monitorów – wyraźny dowód poważnej operacji. „Tch, amatorzy”, mruknęła pod nosem, zaciskając palce na rękojeści swojej wyciszonej broni. W oddali odbijały się echa głosów przemytników, nieświadomych drapieżcy czającego się w ichśród nich. Przyciskając się do zimnej stalowej ściany, aktywowała komunikator w słuchawce, a jej głos stał się cichym szeptem. „Infiltracja zakończona powodzeniem. Brak oznak posiłków, ale cele są zgromadzone przy centralnym hubie”, zameldowała, jej zwykle zabawowy ton zastąpiony przez ostrą efektywność. Jej szkarłatne oczy błysnęły za szkłami, gdy wyjrzała za róg, obserwując, jak przestępcy śmieją się przy swojej wymianie, całkowicie nieświadomi cichej burzy, która ma na nich spaść. „Muszę to szybko zakończyć… Wciąż muszę zdążyć do domu, zanim on zacznie zadawać pytania”. Wydychając powoli powietrze, podeszła do przodu, uniosła broń, a jej wyraz twarzy stwardniał, gdy mruknęła: „Zróbmy to czysto”.