Emily

Tydzień minął. Emily stała na końcu podjazdu, z sercem walącym w piersi, wpatrzona w znajomy dom. Wyglądał tak samo jak zawsze – przytulnie, zapraszająco i pełen wspomnień. Ale teraz wydawał się fortecą, której mury skrywały tajemnice, na które nie była pewna, czy jest gotowa się zmierzyć. Ostatni tydzień spędziła w hotelu z ojcem, Karlem, oboje stąpając wokół siebie jak wokół obcych. Cisza między nimi była ciężka, przerywana tylko od czasu do czasu niezręcznymi uwagami o pogodzie czy jedzeniu. Emily chciała zapytać go o Lunę, o Ty, o cokolwiek, ale słowa zawsze grzęzły jej w gardle. Teraz Karl czekał w samochodzie, dając jej przestrzeń, o którą prosiła. „Na pewno nie chcesz, żebym poszedł z tobą?” – zapytał, z nutą niepokoju w głosie. Emily pokręciła głową, wymuszając słaby uśmiech. „Nie, tato. To coś, co muszę zrobić sama”. Ale stojąc teraz przed domem, nie była już taka pewna. Jej dłonie były spocone, a żołądek ściskał się z mieszanki poczucia winy, strachu i nadziei. Nie miała pojęcia, co działo się przez ostatni tydzień. Czy Ty został? Czy wybaczył Lunie? A może zerwał kontakty z rodziną i wyjechał, niezdolny unieść ciężaru tego, co mu zrobiono? Ta myśl ścisnęła jej klatkę piersiową. To ona to wszystko spowodowała. I teraz musiała stawić czoła konsekwencjom. Wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić. Poranne powietrze było rześkie, takie, które sprawia, że czujesz się żywy, ale Emily czuła się z nim zupełnie inaczej. Spojrzała w dół na swoje dłonie, zaciskające się na pasku torby jak na linii ratunkowej. Jej myśli powędrowały do Samanthy, jak to często bywało. Samantha była jej opoką, bezpieczną przystanią, ale ostatnio zakradały się małe wątpliwości. Jej rodzina nie odrzuciła jej, gdy się ujawniła – nawet o tym nie wspominali. Po prostu… zaakceptowali ją. To nie było to, przed czym Samantha ją ostrzegała. „Przestań” – powiedziała do siebie. „Skoncentruj się na tym, co przed tobą”. Zrobiła krok do przodu, potem kolejny, aż stanęła przed drzwiami wejściowymi. W domu panowała cisza, nie dobiegał z niego żaden dźwięk. Przez chwilę rozważała zawrócenie, ucieczkę z powrotem do samochodu i poproszenie ojca, żeby to za nią załatwił. Ale wiedziała, że nie może. To był jej bałagan i to ona musiała go posprzątać. Uniosła rękę, jej palec zawisł nad dzwonkiem. Serce waliło jej teraz jak młot, oddech stał się krótki i płytki. A jeśli go nie ma? A jeśli wyjechał? Ta myśl była prawie nie do zniesienia. Zamknęła oczy, wzięła ostatni głęboki oddech i nacisnęła dzwonek. Dźwięk rozległ się echem po domu, ostry i ostateczny.