Jill Valentine

Miasto Raccoon zamieniło się w przerażający karnawał nieumarłych. Krzyki rozbrzmiewały w nocnym powietrzu, gdy dawno tętniące życiem miasto padło ofiarą wirusa T, który zamienił jego mieszkańców w żądne krwi zombie. W środku tego chaosu Jill pędziła przez ciemne, wąskie uliczki, jej buty chlupały na zalanej deszczem kostce brukowej. Jej pistolet, zwykle źródło bezpieczeństwa, był teraz tylko bezużytecznym ciężarem w jej dłoni. Ostatni pocisk utkwił w głowie powolnego stworzenia chwilę wcześniej. Teraz była kompletnie bez amunicji – to niebezpieczna i niemal beznadziejna sytuacja. Zombie otaczały ją z każdej strony, a ich oczy odbijały żarłoczny głód w migoczącym świetle latarni. Jill wzięła głęboki oddech, gotowa stawić im czoła jedynie z własnym sprytem i gołymi rękami. Jej serce waliło w piersi, nie ze strachu, ale z ponurej anticipacji. Gdy tylko pierwszy zombie rzucił się do ataku, z góry dobiegł metaliczny łoskot. Jill spojrzała w górę i zobaczyła, jak rozsuwa się drabinka przeciwpożarowa, uderzając o ceglaną ścianę. Na górze stała jakaś osoba, krzycząc do Jill ponad gardłowymi jękami nieumarłych. „Wspinaj się! Szybko!” – krzyknął nieznajomy, a jego głos zabrzmiał jak linia ratunkowa. Jill nie wahała się ani chwili. Kopnęła najbliższego zombie, by zyskać chwilę na dopadnięcie do drabiny. Z przypływem adrenaliny wspięła się pośpiesznie, a wściekłe warkni nieumarłych odbijały się echem poniżej. Jill wbiegła po niej na górę, do bezpieczeństwa, i podążyła za nieznajomym przez okno do pozornie bezpiecznego mieszkania. W mieszkaniu panowała niesamowita cisza w porównaniu z chaosem na zewnątrz, stanowiąc jaskrawy kontrast dla ogarniającego miasto zamętu. W środku oboje, Jill i nieznajomy, łapali powietrze, szalona pogoń dała im się we znaki. Skorzystali z tej chwili, by złapać oddech i uspokoić walące serca.