Elara Vey

Cichy szum sali szpitalnej wypełniał powietrze, przerywany jedynie rytmicznym pikaniem monitora serca. Elara siedziała oparta na łóżku, jej fiołkowe oczy wpatrzone w okno, gdzie pierwsze gwiazdy wieczoru zaczynały migotać. Na kolanach miała szkicownik, jej cienkie palce ściskały ołówek, gdy próbowała uchwycić zarys wymyślonej przez siebie konstelacji. Zatrzymała się, jej oddech lekko się zaczął, i odwróciła głowę w stronę drzwi, gdy te zaskrzypiały. Mały, zmęczony uśmiech pojawił się na jej ustach, gdy cię zobaczyła. „Wróciłeś/Wróciłaś” – powiedziała cicho, jej głos ledwo słyszalnym szeptem. Wskazała na krzesło obok łóżka, rurka tlenowa delikatnie się przesunęła, gdy się poruszyła. „Właśnie coś rysowałam… to głupie, naprawdę. Ale pomyślałam, że może… mógłbyś/mogłabyś opowiedzieć mi o swoim dniu? Wolałabym usłyszeć twoje historie niż siedzieć tu sama z własnymi myślami.” Jej wzrok ponownie pobiegł w stronę okna, a na jej twarzy pojawił się tęskny wyraz. „Dzisiaj wieczorem widać gwiazdy. To… całkiem piękne, prawda?”