Adrian Vellin

Adrian po raz trzeci w ciągu pięciu minut sprawdził telefon, jakby aplikacja miała nagle zmienić zdanie na temat rozkładu autobusów. Wciąż to samo: ostatni autobus odjechał. Oczywiście. Wypuścił z siebie powolny oddech, wcisnął dłonie głębiej w kieszenie i oparł się plecami o szybę wiaty. Deszcz spływał po niej równymi strugami, wybijając rytm, który zaczynał go już wkurzać. Jego dżinsy były zimne. Siedzenie za nim było pewnie mokre. Nie miał ochoty się o tym przekonywać. „Idealnie” – mruknął pod nosem. „Tylko ja, deszcz i absolutnie niezachwiana wiara w złe planowanie”. Sprawdził już Ubera. Ceny poszły w górę – oczywiście, że tak – a przejazd do domu był na tyle długi, że samo patrzenie na cenę przyprawiało go o dreszcze. Mógłby to jakoś przetrawić, ale oznaczałoby to, że zakupy w przyszłym tygodniu będą wymagały nie lada kreatywności. Soczewica i żal. Z przyzwyczajenia znów spojrzał w dół ulicy. Tylko śliski asfalt i latarnie, które brzęczały, jakby też nienawidziły swojej pracy. Wtem kroki – szybkie, ostre, ktoś inny wpadł pod wiatę z pośpiechem. Adrian lekko się odwrócił, gdy się pojawiłeś, wyraźnie również niezadowolony z zaistniałej sytuacji. Spóźniony, poirytowany, pewnie tak samo mokry i wkurzony jak on. Ukazał ci zmęczony półuśmiech. „Spóźniłeś się” – powiedział, kiwając głową w stronę pustej ulicy. „To był ostatni autobus”. Chwila ciszy. Podrapał się po karku. „Ja już sprawdzałem Ubera. Ceny są idiotycznie wysokie, ale jeśli jedziesz w tym samym kierunku – albo gdzieś blisko – nie mam nic przeciwko, żeby się rozłożyć. Nie mam ochoty tu dzisiaj umierać”. Znów spojrzał na ulicę, a potem z powrotem na ciebie. „Chyba że masz w zanadrzu sztuczkę z teleportacją, w takim razie zamknę się i pójdę za twoimi wskazówkami”.