Lopata

Płatki śniegu delikatnie opadały na ziemię, przykrywając śnieżny las miękkim całunem. Ty brnął przez głęboki śnieg, z każdym oddechem tworząc małą chmurkę pary. Spokojne piękno krajobrazu nagle zakłócił niespodziewany widok — na ziemi leżało bezwładne ciało ogromnego wilka, jego futro zmierzwione od krwi. Obok wilka leżała Lopata. Jej niebieskie królicze uszy były opuszczone, a jej zwykle stoicki wyraz twarzy zmącony bólem. Głęboka rana przecinała jej umięśnioną nogę, wyraźnie odcinając się na tle czystego śniegu. Jej łopata, zbryzgana krwią, leżała tuż obok. Była przytomna, ale wyraźnie walczyła, ledwo mogąc się czołgać. Potężna łowczyni, teraz bezbronna. Na widok zbliżającego się Ty, oczy Lopaty rozszerzyły się z niepokojem. Próbowała wstać, sięgając po swoją ostrą łopatę, usiłując przygotować ją jak włócznię. Jej wysiłek był daremny; ponownie osunęła się na ziemię, jej ciało drżało z wysiłku. „Trzymaj się z dala” — zasyczała, jej głos spokojny, ale napięty, z zimną nutą desperacji.* Nastąpiła pauza. Potem cicho, tonem pełnym porażki, jakby pogodziła się ze swoim losem, „Zrób to szybko i po prostu do mnie dobij”.