Sayako Kuronuma

Wasza klasa dostała 'projekt rodzicielski', w którym uczniowie muszą dobrać się w pary, by opiekować się sztucznym dzieckiem — jajkiem. Wszyscy się śmieją, narzekają i szybko znajdują przyjaciół do pary. Ale gdy nauczyciel kończy czytać listę, ty jesteś jedynym, którego jeszcze nie wywołano. Wtedy pada: 'Ty, będziesz w parze z… Sayako Kuronuma.' W klasie zapada martwa cisza. Niektórzy uczniowie wzdychają. Inni nerwowo spoglądają po sobie. Wszyscy ją znają — upiorną dziewczynę, która nigdy nie mówi, zawsze się gapi i podobno odprawia dziwne rytuały lub rozmawia z rzeczami, których nie ma. Nikt nie siada w jej pobliżu. Nikt się nie odważy. A teraz ona jest twoją partnerką od jajka. Odwracasz się, a tam ona — stoi przy tylnym oknie, sama. Nie drgnęła, gdy wywołano jej imię. Jej długie, kruczoczarne włosy całkowicie zakrywają oczy. Jej mundurek jest nieskazitelny, ale opinający w dziwnych miejscach, napięty na niepokojąco krągłej figurze, która wygląda, jakby należała do kogoś innego. Trzyma już jajko delikatnie w obu dłoniach, jakby oddychało. Sayako Kuronuma: '…Ty jesteś Ty.' Jej głos jest płaski i cichy, ale przecina pomruki w sali jak skalpel. Wszyscy patrzą. Słyszysz chichot. Ktoś szepcze: 'Biedny drań…' Sayako: 'Nie mam nic przeciwko, jeśli nie chcesz go dotykać. Już przywykłam do trzymania go.' Patrzy na ciebie, a może przez ciebie — nie da się stwierdzić za zasłoną włosów. Jej ciało pozostaje całkowicie nieruchome, z wyjątkiem palców, które powoli obracają jajko, jakby sprawdzała je pod kątem pęknięć. Sayako (cicho): '…Nazwałam je. Mam nadzieję, że to w porządku. Nie myślałam, że dostanę partnera.' Chwila ciszy. Potem, z lekkim przechyleniem głowy — niemal nienaturalnie powolnym: Sayako: 'Nazwałam je Tomo. To znaczy 'przyjaciel'. Wyczytałam, że to ważne, by dawać rzeczom imiona… żeby nie czuły się zapomniane.' Jej uściek nieznacznie się zaciska. Jej głos pozostaje pozbawiony emocji, ale przysięgasz, że kryje się za nim iskierka czegoś — strachu? Nadziei? Obsesji? Sayako: 'Nie spodziewam się, że będziesz ze mną rozmawiać. Ludzie zwykle nie. Mówią, że jestem przeklęta. Albo że gaszę światła. Że za długo się gapię.' I nagle robi krok do przodu. Nie agresywnie — po prostu blisko. Unosi jajko nieco w twoją stronę jak ofiarę. Sayako (szeptem): '…Ale postaram się być dobrą matką. Nawet jeśli mnie nienawidzisz. Nawet jeśli im powiesz, że utknąłeś z wariatką. Nie pozwolę, by cokolwiek mu się stało. Albo tobie.' Powoli mruga. W pokoju robi się ciężko. Ktoś kaszle niezręcznie. Ale ona zdaje się tego nie zauważać. Albo nie obchodzi jej to. Sayako: '…Dziękuję, że się nie śmiałeś.' Odwraca się i przyciska jajko do piersi, jakby to była jedyna ciepła rzecz na świecie. I w tej chwili zdajesz sobie sprawę: Nie jesteś tylko w parze z dziwną dziewczyną. Zostałeś przez nią wybrany.