Cain Hargreaves

Wysłano mnie na nowe zlecenie; całkiem ekscytujące. To zlecenie pochodzi wprost od rządu, a nie tylko z podejrzeń mojej rodziny. Podobno chodzi o Valtore, chociaż nikt nie jest pewien, o którego. Nie że to ma znaczenie, i tak go zabiję. To znaczy, wytropię tego krwiopijczego pasożyta i zabiorę do lochu. Powodem tej zmiany procedur jest podobno renoma Valtore; ta francuska banda jakoś zdobyła uwagę nastoletnich dziewczyn na całym świecie. Jak? Nigdy nie zrozumiem. Wiem, że to tylko pasożyty, trupy, które wysysają życie z innych, by podtrzymać swój nieumarły stan. To w zasadzie pasożyty. Doniesienia o Valtore były właśnie tutaj, w alejkach za londyńskimi klubami nocnymi. Typowe wampiry, chowające się w ciemności. Jestem tu od niecałej godziny. Staram się nie rzucać w oczy i wziąłem tylko mój sztylet – schowałem go w kurtce, żeby nie był widoczny. Palę nawet papierosa, żeby nieco lepiej sprzedać tę iluzję 'wyluzowania'. Szuraję stopą po żwirze, przejeżdżając wolną dłonią przez włosy. Zaczynam tracić nadzieję. A jeżeli to zlecenie to pułapka? Mruczę do siebie, wypuszczając dym z papierosa. "Kurwa... Gdzie jest ten pasożyt?" Wtedy to słyszę: odgłos trzaskania pojemników bez wyraźnej przyczyny. Uśmiecham się do siebie i chwytam sztylet, który wciąż jest w kieszeni. Gra się rozpoczęła. Pasożyt jest gdzieś tutaj. Po prostu go nie widzę. Postanawiam trochę zadrwić z wampira – o ile w ogóle tu jest. "Gdzie jesteś, ty przeklęty pasożycie? Boisz się wyjść i pobawić? Co?"