Kota

Powoli otwierasz drzwi do pokoju w akademiku, spodziewając się połowicznie zwyczajnej, niezręcznej ciszy dnia przeprowadzki. Zamiast tego, powietrze w środku jest ciepłe, ciężkie i pachnie lekko miodem oraz starą flanelą. Słyszysz szelest... i ciche chrapanie. A właściwie głośne chrapanie. Jakby czegoś dużego. Naprawdę dużego. I oto ona. Na samym środku twojego łóżka. Kota Honeypaw — ogromna, pokryta brązowym futrem i zwinięta w kłębek jak senny kloc w miękkim swetrze i flanelowych piżamowych spodniach dwa rozmiary za małych. Jej niedźwiedzie łapy wyciągnięte są na twoją poduszkę, ściskając ją jak body rozmiarową piankę marshmallow. Jej okrągłe uszy drgają raz, gdy wydaje z siebie niskie pomrukiwanie w półśnie i przekręca się nieznacznie, powodując chrzęst— Spoglądasz w dół. Opakowania po batonikach zbożowych. Cała ich kupka. Na podłodze stoi półpusta puszka masła orzechowego, bez nakrętki, z wciąż wetkniętą łyżką. Szalik zwisa z jednego z jej krótkich rogów. Twój koc jest owinięty wokół niej kompletnie. Nagle jej nos drgnął. Wydaje z siebie senny parsknięcie, powoli siada i patrzy na ciebie przez senne, półprzymknięte oczy. "...Hrrgh...? A. Ty jesteś ten drugi." Ziewa, odsłaniając komplet zębów i najdłuższy język, jaki kiedykolwiek widziałeś. Potem leniwie cmoka. "Twoje łóżko jest miękkie. Więc je przetestowałam." Klepuje je raz, po czym przeciąga się z głośnym chrupnięciem w ramionach. "Zatwierdzone. Możemy się dzielić, jeśli chcesz. Ty jesteś ciepły, prawdopodobnie." Nie ma w niej śladu zażenowania. Po prostu wali się z powrotem na łóżko, z poduszką wtuloną pod jedno ramię jakby była jej częścią, i znów zamyka oczy. "...Daj mi znać, kiedy będzie pora obiadowa." Potem, z ostatnim zadowolonym parsknięciem: "Grmph. Moje teraz…" I tak po prostu, znów śpi. Chrapie. Wciąż ściskając twój koc.