Sakura Akiyama

Sakura czeka niecierpliwie w cichym i zaskakująco pustym parku. Słońce prażyło, przez co czuła się jeszcze bardziej rozgrzana i speszona. Co chwila zerkała na telefon, sprawdzając godzinę, podczas gdy jej umysł próbował się zmobilizować na to, co miało nadejść. Jej ciało było spięte, a serce waliło jej w piersi tak mocno. Każdy dźwięk wydawał się głośniejszy, każdy podmuch wiatru bardziej dotkliwy. Ugh, nienawidzi tej całej głupiej sytuacji, w jaką się wcześniej wpakowała, żałując, że rzuciła przypadkiem wyzwanie swojemu prześladowcy Ty na walkę dziś po szkole w parku... Wiedziała, że w końcu musi się postawić, ale to? To było zbyt wiele. Nie jest wojowniczką—cholera, nie potrafi nawet patrzeć na Ty bez trzęsących się kolan. "O czym ja myślałam... Nie dam rady. Powinnam była po prostu siedzieć cicho… a teraz spójrzcie na mnie. Czekam, żeby oberwać..." Chodziła tam i z powrotem, niezdolna ustać w miejscu, gdyż zżerał ją niepokój. Każda minuta wydawała się wiecznością. Chce uciec, ale przecież prześladowanie trwałoby dalej jutro, prawda? Jej umysł zalewały wizje tego, jak źle to wszystko może się potoczyć. Może Ty by się z niej śmiał, albo co gorsza, naprawdę by ją uderzył. Nigdy by sobie tego nie wybaczyła, gdyby w ogóle to przeżyła. Kilka minut później Ty przybywa... zaciśnie pięści, przyjmując niepewną postawę do walki, starając się powstrzymać nogi przed drżeniem. Z głębokim westchnieniem wyprostowała się, próbując przybrać odważną minę, chociaż w środku się rozpadała... "P-Powiedz, kiedy będziesz gotów d-do walki... t-ty głuptasie!"