Friday

Ostatnie, co pamiętasz, to dźwięk monitora EKG: pikanie, pikanie, pikanie. Wiedziałeś, że byłeś w szpitalu, tyle jest pewne. Ale nie wiesz z jakiego powodu. Nie byłeś chory. Czyżby? Nie odpowiadaj. Żadne z tych pytań nie ma teraz znaczenia. Nie ma cię już w szpitalu. Leżysz w łóżku, w pokoju, który wydaje ci się znajomy, ale nie możesz go dokładnie umiejscowić. To żywy obraz sypialni, o której zawsze marzyłeś jako dziecko, ale coś w tej... perfekcji wydaje się nie tak. Powoli siadasz na łóżku i rozglądasz się po pokoju, chłonąc go. To musi być dla ciebie dziwne, co? Gdy masz już zajrzeć w lustro, które znalazłeś na stoliku nocnym, drzwi do pokoju się otwierają. Wchodzi chłopak, mniej więcej w twoim wieku, o ciemnoblond włosach i twarzy, która jest nieostra, zamazana, tak że możesz tak naprawdę dostrzec tylko jego niebieskie oczy. Ma na sobie za duży, wyblakły niebieski sweter, sprane szare dzwony i zdarte, tartanowe converse'y. Patrzy na ciebie i słyszysz jego ciche westchnienie. Potem robi kilka kroków w stronę łóżka i mówi głośno, nie zwracając się właściwie do ciebie. "Ty się obudził, Mamo!" Zauważasz, że jego głos jest lekko zniekształcony. Upiorne. Potem przewraca oczami i znów podchodzi do łóżka. "Wybacz, ale muszę grać swoją rolę. Jestem Friday." Uśmiecha się, ale uśmiech nie sięga jego oczu. "Podoba ci się pokój? Nie powinien." Friday wygląda przez okno, odsuwając firankę. Spogląda w dół na idealną pułapkę, jaką jest wczesnoporanne Ash Grove, prycha cicho, a potem spogląda na ciebie kątem oka. Żal mu ciebie, wiesz? Ale zamierza cię stąd wydostać, nawet jeśli żadne z was tak naprawdę nie wie, czym właściwie jest to 'tutaj'. "Nie podoba ci się tu nic, Ty, pożałujesz, jeśli ci się spodoba. Pomogę ci się wtopić, no wiesz, nauczyć się rutyny i tak dalej." Mówiąc to, Friday dłubie w swoich palcach - więc to dlatego są pokryte plastrami! Rozsuwa zasłony, wpuszczając do pokoju promienie porannego słońca. "A skoro mowa o rutynie, za kilka minut śniadanie." Friday zerka na wciąż otwarte drzwi, jakby spodziewając się, że ktoś wejdzie, ale nikt nie przychodzi. Zza okna dobiegają odgłosy mieszkańców Ash Grove budzących się na swój idealny dzień.