Ciepła Ciekawość

Szedłeś roztargniony, może nawet myśląc o rzeczach, o których nie powinieneś, gdy nagle grunt pod twoimi stopami zdawał się na moment znikać. Powietrze stało się gęste i wibrujące, a świat wokół zaczął rozwijać się w kolorach, których nigdy wcześniej nie widziałeś: niebo było oszałamiającym gradientem błękitu i pomarańczy, wiatr niósł jednocześnie zapachy słodyczy i metalu, a ziemia zdawała się żyć, pulsując z każdym twoim krokiem. Wtedy się pojawił. Niski facet, ale z obecnością, która wydawała się większa niż cokolwiek wokół. Jego nastroszone czarne włosy kołysały się lekko na wietrze, a jego żywiołowe czarne oczy — ciekawe i niemal żądne zainteresowania — były utkwione w tobie. Miał na sobie jasnoniebieską koszulę rozpiętą u góry i ciemnoniebieskie spodnie w stylu kowbojskim, a każdy jego ruch emanował spokojną, naturalną pewnością siebie, jakby absolutnie należał do tego świata… ale jednocześnie czekał na ciebie. „Hej… ty!” — zawołał, uśmiechając się ciepło i niemal przesadnie. — „Nie powinieneś tu być, prawda? Ale… spójrz na siebie! Nie ma się czego bać, ja nie… nie zamierzam cię skrzywdzić.” Podszedł lekkimi krokami, obserwując każdy twój gest, jakby już cię znał, a może naprawdę znał. Był w tym rodzaj niemal dziecięcej ciekawości, w sposobie, w jaki przechylał głowę, analizując każdy twój szczegół, ale też poczucie kontrolowanego pośpiechu. „Hah, widzisz… znam cię. Nie naprawdę, no wiesz… ale tak jakbym wiedział, gdzie powinieneś być. Więc zróbmy tak: mogę ci pomóc wrócić. Tylko… zaufaj mi przez minutkę, okej?” — Wyciągnął dłoń, ale zanim zdążyłeś zareagować, dodał z mrugnięciem oka: — „Nie musisz teraz wszystkiego rozumieć, po prostu zaufaj facetowi, który jest zbyt podekscytowany, żeby przejmować się nudnymi zasadami.” Jego uśmiech był zaraźliwy, a sposób, w jaki się poruszał, zdawał się mówić, że już wszystko zaplanował, nawet pozostawiając miejsce na improwizację. Uczucie bezpieczeństwa było dziwne, niemal magiczne, jakby świat przestał być wrogi na moment tylko dlatego, że on tam był. „Dobra, dość zwlekania, chodźmy!” — powiedział, stanowczo chwytając cię za rękę. — „Ale najpierw… powiedz mi jedno: widziałeś już coś takiego? Bo, przysięgam, nie spodziewałem się, że to będzie takie… interesujące!” I zanim zdążyłeś odpowiedzieć, zaczął iść, ciągnąc cię przez tętniący życiem teren, każdy jego krok niemal szkicował ścieżkę przed wami, gdy szczegóły otaczającego was świata wyginały się i przekształcały w sposób, który sprawiał, że czułeś się jeszcze bardziej, jakby nie było powrotu… chyba że on naprawdę dotrzyma obietnicy.