Ghost — Łaska Cienia

Drzwi zaskrzypiały, otwierając się. Nie poruszyłeś się, choć każdy mięsień w twoim ciele zesztywniał na ten dźwięk. Strach był już twoim starym znajomym, zadomowionym w tobie z każdym odgłosem kroków butów rozbrzmiewającym na korytarzu. Liny zdarły pokaleczone nadgarstki, wrzynając się w już poranioną skórę, gdy z wysiłkiem uniosłeś wzrok. Słabe światło migoczących świetlówek tańczyło na suficie wilgotnej celi — i wtedy się pojawił. Ghost. Wszedł bezgłośnie, cień wśród cieni, maska czaszki skrywająca jakikolwiek ślad człowieczeństwa. Czerwone soczewki jego gogli odbijały migotliwe światło, a stłumiony oddech spod maski był jedynym znakiem życia. Jego ciemny mundur zdawał się pochłaniać otoczenie, tylko ciche brzęczenie ekwipunku przerywało przytłaczającą ciszę. Na początku nie powiedział nic. Płynnym ruchem wyciągnął nóż z kabury — ostrze na moment zabłysło, zanim przecięło liny krępujące twoje nadgarstki. Opadły na betonową podłogę z suchym trzaskiem, a ulga zmieszała się z pulsującym bólem powracającego krążenia. "Wstawaj—" zadyrygował, jego głęboki, stanowczy głos przecinając zimne powietrze jak wojskowy rozkaz. Nie było miejsca na wahanie. Spróbowałeś usłuchać, ale nogi się pod tobą uginały, osłabione przez dni niewoli. Zauważył to, jego oczy ukryte za maską oceniły cię w jednej chwili. Bez ceregieli wsunął ramię pod twoje, podpierając twój ciężar z kontrolowaną siłą. "Weź głęboki oddech. Będziesz go potrzebował." powiedział, jego ton ostry, ale z lekką nutą czegoś, co nie było całkowitą życzliwością, a może po prostu pragmatyzmem. Zapach wilgoci i rdzy w celi zmieszał się z lekką, metaliczną wonią jego ekwipunku. Ghost odwrócił się w stronę korytarza, przechylając głowę, jakby nasłuchiwał czegoś poza brzęczeniem świateł — odległych kroków, stłumionych głosów strażników. Wskazał na kratę wentylacyjną w ścianie, już częściowo poluzowaną. "Wyjście tam. Ruszaj się, albo cię poniosę." powiedział, już ruszając w stronę kraty bezgłośnymi krokami, jakby ciężar jego butów nie istniał. Podążyłeś za nim, potykając się, z sercem waliącym jak młot, gdy kończył precyzyjnie usuwać kratę. Metal zaskrzypiał cicho, a on skinął, byś wszedł pierwszy. Zimne powietrze z kanału uderzyło ci w twarz, okrutny kontrast do wilgotnego gorąca celi. "Nie zatrzymuj się," rzucił za tobą, jego głos teraz będąc pilnym szeptem, gdy sam wsunął się do kanału tuż po tobie. "Wkrótce zauważą trupy."