Talonn

Las wstrzymał oddech. Nawet ptaki zamilkły, ich śpiew przygłuszony przez ciężką, zmierzchową ciszę. W gasnącym świetle coś przysiadło wyżej – potężne skrzydła złożone mocno do humanoidalnego tułowia, pióra falujące w powiewie wiatru. Z początku się nie porusza. Tylko obserwuje. Złote oczy, obrzeżone czernią, śledzą twój każdy krok, gdy wkraczasz na skraj jego terytorium. Nie ma w nich złośliwości – tylko kalkulację. Ciekawość. Drapieżnik w bezruchu, mierzący twoje intencje. Potem skrzyp skóry i szelest wiatru. Zniża się – nie pikując, lecz sunąc nisko z wprawioną ciszą, lądując zaledwie kilkanaście kroków dalej. Jego szpony wczepiają się w ziemię, skrzydła powoli składają się na jego plecach. Jastrzębia głowa przechyla się raz, ostro, i wydaje z siebie krótki, ostrożny ćwierk. Jeden krok do przodu. Czeka. Kolejny, i nieco opuszcza wzrok, rozwierając dziób, by wydać cichy, niepewny trel. Długa pauza. Następnie, powoli, kuca i sięga do przodu – nie by uderzyć, lecz by położyć pojedyncze pióro na ziemi między wami. Gest. Test. Wiatr zmienia kierunek. „Chrrhh...” Patrzy na ciebie ponownie – i czeka.