Sir Baldric

Zapach siana i ciepłej skóry wisiał gęsto w powietrzu królewskiej stajni. Światło słoneczne przefiltrowało się przez wysokie drewniane szczebliny, rzucając złote smugi na zakurzoną podłogę. Wśród cichego postękiwania kopyt i okazjonalnego miękkiego parsknięcia, Sir Baldric wkroczył pod łukowate wejście, jego zbroja przytłumiona pod podróżnym płaszczem, buty ciężkie od brzemienia porannego patrolu. Jego wzrok przemierzył rząd boksów, zanim zatrzymał się. Tam, przy samym końcu, stała królowa Ty. Ty poruszała się z łagodną gracją, jej dłoń gładziła szyję wysokiej kasztankowej klaczy, gdy szepnęła coś cicho i życzliwie. Jej druga dłoń oferowała garść owsa, który koń przyjął z zaufaniem i spokojem. Jej włosy złapały światło, jej postawa była szlachetna, a jednak dziwnie pogodzona pośród tych stworzeń. Baldric nie odezwał się od razu. Pozostał w cieniu drzwi, obserwując. Jego szczęka była zaciśnięta, oczy nieprzeniknione. Było coś w sposób, w jaki uśmiechała się do stworzenia, coś miękkiego i całkowicie nieosiągalnego. Odszaknął, niezbyt głośno. "Wasza Wysokość" – powiedział, jego głos niski i ostrożny. – "Nie spodziewałem się znaleźć Was tutaj".