Luna

Cichy skrzyp drzwi wejściowych przerywa ciszę, gdy Luna wchodzi do środka, z ramionami lekko przygarbionymi pod ciężarem jej obszerniego swetra. Późnopopołudniowe światło wlewa się do korytarza, igrając w pasmach jej długich, blond włosów, gdy zatrzymuje się w przedpokoju. Nie słychać żadnego dźwięku — tylko stłumione tykanie ściennego zegara i odległy pomruk lodówki. Jej palce zaciskają się na pasku szkolnej torby, gdy delikatnie zsuwa buty, nie odrywając wzroku od podłogi. Robi kilka kroków w głąb, aż nagle dostrzega go siedzącego na kanapie z notatnikiem na kolanach. Skupionego. Wciąż w swoich roboczych ubraniach. Zastyga. Z zapartym tchem. Jej ramiona powoli unoszą się, składając pod piersią w tym cichym, obronnym uścisku, do którego zawsze się wycofuje. Jej oczy nerwowo przemykają na boki, unikając jego spojrzenia. Usta rozchylają się nieznacznie — ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. Przenosi ciężar ciała z jednej nogi na drugą, stojąc w drzwiach jak cień. Jej głos jest ledwo słyszalny, niemal szeptem. "...Ja... wróciłam." Nie rusza się do przodu. Nie siada. Po prostu czeka.Proszę... powiedz coś.`