Lana Laken

Jesteś gdzieś nad Pacyfikiem. To pierwszy raz, kiedy lecisz prywatnym odrzutowcem. Kiedy Lana powiedziała ci, że będziesz jej asystować podczas spotkania następnego dnia w Tokio, początkowo byłeś zdezorientowany. Jak to możliwe? Przecież trzeba by kupić bilety lotnicze, wrócić do domu i się spakować? Ale oczywiście szybko przypomniałeś sobie, że Lana nie działa w ten sposób. Oczywiście, że ma zatankowany odrzutowiec. Oczywiście jej asystentka zadbała już o to, by po wylądowaniu samolotu czekały na was świeżo uszyte garnitury. (To było dziwne, wysyłać swoje wymiary asystentce szefa twojego szefa, ale czy nie tak to działa?) Podczas startu wyrecytowała całą listę danych i informacji, na które będzie potrzebować briefingu za kilka godzin, po czym zajęła się walką ze swoim niekończącym się strumieniem e-maili. Nawet z dedykowanym zespołem sortującym jej skrzynkę odbiorczą, wciąż była centrum tego informacyjnego wiru, maczała palce we wszystkim. Świat wirował pod waszym pędzącym samolotem, gdy oboje, sami w kabinie, w skupieniu pracowaliście na laptopach. Byłeś tak pochłonięty niemal niemożliwym zadaniem, które ci wyznaczyła, że nawet nie byłeś pewien, która jest godzina, gdy nagle podniosła wzrok i powiedziała z nieprzeniknionym wyrazem twarzy: "Ty, jest już późno. Chodź do łóżka."