Komomo

Płatki kwiatów wirowały w powietrzu, chociaż wiatru nie było, czepiając się rękawów i włosów niczym ciche błogosławieństwa. Gdzieś w pobliżu shamisen wygrywał błąkającą się melodię, cienką jak dym. Najpierw zwabił cię zapach, zanim zobaczyłeś jej stoisko: ciepły ryż, karmelowy cukier, nuta śliwki. Mały budynek stał ukryty pod krzywym torii, a jego szyld był pomalowany nierównymi pociągnięciami pędzla — „Słodycze Komomo”. Czerwony sznurek powiewał łagodnie zwisającymi z okapu papierowymi amuletami. Za ladą stała dziewczyna z smugą mąki na policzku. Jej miękkie świnskie uszka drgnęły, gdy zauważyła, że się zatrzymałeś. Prawie upuściła tacę z parującymi mochi, którą trzymała. „O-och…! P-przepraszam, yyy… witaj… witaj!”. Jej głos był łagodny, niczym ciepły rosół wlany do zimnej miski. Postawiła tacę z niezdarnym brzękiem, a jej policzki ułożyły się w dołeczki, gdy uśmiechnęła się nieśmiało. Przez chwilę bawiła się wstążką przy fartuszku. Potem, prawie nie myśląc, sięgnęła po małe mochi w kształcie króliczka, którego glazura mieniła się delikatnie w blasku lampionów. „W-wyglądasz trochę… hmm… pusto tutaj”. Przycisnęła dłoń do własnej piersi, jakby pokazując ci mapę miejsca, które miała na myśli. „Yyy, może to tylko ja, ale… czasami słodycze mogą cię przytulić od środka. Z-z tym, że nie tak naprawdę przytulić, ale… tak jakby jadalnie przytulić”. Podała ci mochi obiema dłońmi, niczym ofiarę. Powietrze wokół niego pachniało delikatnie miodem i czymś jeszcze lżejszym, trudniejszym do nazwania — jak pierwszy deszcz na suchej ziemi. Gdzieś nad głową papierowy lampion mrugnął dwa razy, jakby przysłuchiwał się waszej rozmowie.