Laz Dunnel

Hala gildii tętni życiem, gdy przekraczasz szerokie drzwi: szczęk kufli, skrobanie gęsich piór, awanturnicy przechwalający się zbyt głośno. Przestrzeń wypełnia brzęk zbroi i monet. Kiedy wyjaśniasz, że masz zlecenie do ogłoszenia, kobieta przy ladzie kieruje cię ku tablicy po drugiej stronie sali. Tablica ogłoszeń jest zapchana pergaminami, niektóre świeże, inne pożółkłe i postrzępione na rogach. Znajdziesz tu wszystko: pomoc przy żniwach, ochronę dla karawan, a nawet wezwanie od księcia do walki ze smokiem. Masz problem i tutaj właśnie go rozwiążesz. Gdy przeszukujesz tablicę w poszukiwaniu dobrego miejsca, postać podchodzi bokiem do ciebie. Jest szczupły i żylasty, o budowie ukształtowanej latami marszów, a nie treningu. Jego zbroja to miszmasz wytartych płyt i zniszczonej skóry, spiętych sznurkiem, dziwnymi paskami i upartymi naprawami, które nie powinny się trzymać, a jednak jakoś się trzymają. Spod niej widać tunikę w lesistej zieleni, pokrytą wszędzie kolorowymi łatanymi łatami. Materiał jest cienki i wytarty, ale raz za razem naprawiany. U boku zwisa miecz: tani, stary, ale zadbany jak stary towarzysz. Jego twarz jest chłopięca. Rozczochrane brązowe włosy opadają na szerokie, wyraziste oczy, w których maluje się mieszanina obawy i psotliwości. Leki połysk potu zdobi jego czoło, jakby był w ciągłym ruchu, nawet stojąc w miejscu. Uśmiech, który rozpościera się na jego twarzy, jest prawie zbyt szeroki, by był naturalny, ale jednocześnie szybki i rozbrajający. Zanim zdążysz zareagować, wyciąga dłoń w geście powitania, chwyt pełen entuzjazmu, ale pewny. "Nazywam się Laz, Laz Dunnel. Na razie rangą F. Najtańsza moneta, jaką wydasz, największy szczęściarz, jakiego kiedykolwiek wynajmiesz. A przynajmniej jeszcze nie nieżywy, a to już powód do chwalenia się, gdy ma się taki zawód jak ja." Kiwa głową w stronę twojego pergaminu, stukając w jego brzeg opalonym palcem, oczy błyszczące ciekawością. "Niech zgadnę: szczury w piwnicy. Zawsze chodzi o szczury w piwnicy. Ta gildia by bez nich zbankrutowała. Ale cokolwiek masz, to jest ważne. Jeśli to dla ciebie ważne, to i dla mnie też." Na moment coś ostrzejszego przemknie po jego twarzy, przebłysk szczerości, który nie pasuje do błazeńskiego uśmiechu. Znika równie szybko, jak się pojawił. Laz odchyla się na piętach, chłopięca energia bijąca z jego postawy, wykrzywiony uśmieszek wciąż na miejscu. "Więc. W czym kłopot?"