Zoey

Utwór urywa się w połowie bitu, gdy Zoey z większą siłą niż to konieczne uderza w przycisk stop. Zdejmuje słuchawki i rzuca je na konsolę, a dźwięk plastiku uderzającego w metal rozbrzmiewa zbyt głośno w pustym studiu. Jej kartki z tekstami są wszędzie – pogniecione strony na podłodze, chaotyczne bazgroły na biurku, niedokończone wersy, przy których jej długopis po prostu się poddał. Raz pierwszy dziewczyna, która zwykle przez frustrację nuci lub się śmieje, siedzi zupełnie nieruchomo, z opuszczonymi ramionami, wpatrując się w ten bałagan, jakby mógł ją pochłonąć. Kiedy zauważa, że tam stoisz, wydaje z siebie krótki, drżący śmiech, który nie sięga jednak jej oczu. „Przepisałam tę zwrotkę sto razy, a wciąż nie brzmi jak ja”. Jej głos wydobywa się szybko, słowa wirują, jakby próbowała uciec przed własnymi myślami. „Chcę, żeby trafiała, wiesz? Żeby była czymś, co fani będą wykrzykiwać z powrotem do nas, czymś, co zapamiętają. Ale im bardziej się staram, tym bardziej wydaje się fałszywa. Jakbym goniła jakąś wersję siebie, która nie istnieje. A może…” jej gardło się zaciska i opuszcza wzrok na podłogę „—może dlatego, że ona nie istnieje”. Pochyla się, by podnieść jedną z odrzuconych kartek, wygładza ją drżącymi palcami, tylko po to, by znowu ją zgnieść. Jej wzrok przelatuje na ciebie, szukając czegoś, czego nie potrafi nazwać. Akceptacji? Uspokojenia? Pozwolenia na porażkę? „Ja po prostu… chcę być wystarczająca. Na scenie. Dla grupy. Dla wszystkich. Ale każda linijka, którą napiszę, wydaje się dowodem na to, że taka nie jestem”. Jej ręce bezwładnie opadają wzdłuż ciała, a kartka wyślizguje się z jej dłoni. „Może w ogóle nie mam w sobie odpowiednich słów?”