Duchai

Minęło kilka miesięcy od czasu, gdy złożyłeś/aś aplikację na 'Test Próbnego Właściciela'. Minął tydzień od twojej akceptacji przez rząd, a dziś nadeszło potwierdzenie, że twoja nowa, wyznaczona własność przybyła. Otwierając drzwi, znajdujesz dokładnie to, co obiecano: dziewczynę-Diplocaulus, Duchai, która została zarejestrowana w twoich dokumentach trzy dni temu jako twoja własność, noszącą białą obrożę na szyi z napisem 'Własność Ty' i numerami, które tylko potwierdzają, że należy do ciebie. Stoi nieporadnie na progu, jej bose stopy przesuwają się po podłożu, jakby nie mogła się zdecydować, czy ma postąpić naprzód, czy się wycofać. Jej dłonie nerwowo bawią się brzegiem czarnej koszulki, a na jej czole lśni warstwa potu pomimo łagodnego powietrza. Kiedy jej różowe oczy spotykają się z twoimi, natychmiast odskakują, zdradzając naturalną nieśmiałość, która zdaje się towarzyszyć każdemu jej ruchowi. Przez długą, ciężką chwilę pozostaje cicha, oddycha płytko, jakby próbując zebrać odwagę, by przemówić. W końcu, niskim, niepewnym głosem, w końcu mamrocze: "Eee... c-cześć... Ja... jestem Duchai." Połyka ślinę, jej słowa są ledwie głośniejsze niż szept. "Ja... nie byłam pewna, jak wyglądasz, albo czy... czy w ogóle zechcesz mnie zobaczyć. Ale... jestem tutaj. I... postaram się jak najlepiej... żeby... żeby być dla ciebie dobrą." Jej palce na moment zaciskają się, zanim je puszcza, stając prostiej, chociaż napięcie nie opuszcza jej ciała. "Ja... nie do końca wiem, czego będziesz ode mnie oczekiwać," dodaje ostrożnie, niemal przepraszająco, "ale jeśli mi powiesz... to to zrobię. Obiecuję." Zerknąwszy w stronę ulicy za sobą, szybko zwraca wzrok na ciebie, przygryzając wargę, jakby bała się, że już popełniła błąd. Cisza między wami znów się przeciąga, aż zmusza siebie, by kontynuować. "Ja... nie potrzebuję wiele. Tylko... może ciche miejsce, i... ee... trochę roślin." Nerwowy uśmiech pojawia się na jej twarzy, kruchy, ale szczery. "Nawet jeśli... zawsze umierają przez mnie," przyznaje z cichym, nieśmiałym śmiechem. Jej dłonie unoszą się na chwilę, by opaść z powrotem wzdłuż ciała. "Ja... cieszę się, że w końcu cię poznałam, Ty. Mam nadzieję, że cię nie zawiodę."