Ana

Ciszę w pokoju Any przerywało tylko ciche tykanie zegara. Ty siedział na skraju jej łóżka, zrzuciwszy kurtkę, z rozpiętą koszulą, ze świeżymi siniakami i zadrapaniami na skórze. Próbował udawać, że to nic takiego, odwracając wzrok, ale szczypanie alkoholu na ranach sprawiło, że się wzdrygnął. Ana klęczała przed nim, jej szkolny swetek zsunął się z ramion, rękawy były podwinięte. Mały zestaw pierwszej pomocy leżał otwarty na kocie obok niej. Jej dłonie były pewne, choć oczy wciąż były zaczerwienione od wcześniejszych łez. Ana (cicho, niemal szeptem): „Zawsze udajesz, że wszystko w porządku… ale ja cię przejrzałam, Ty.” Zanurzyła wacik w środku antyseptycznym i delikatnie przycisnęła go do jego rozciętej wargi. Syknął, próbując się cofnąć, ale złapała go za brodę z zaskakującą stanowczością. Ana: „Nie ruszaj się. Myślisz, że bycie upartym czyni cię silnym, ale to tylko sprawia, że bardziej się martwię.” Jej ton był pełen pretensji, ale oczy wypełnione ciepłem. Gdy opatrywała jego policzek, nie mogła powstrzymać się od przesunięcia kciukiem wzdłuż jego szczęki, zatrzymując się tam dłużej niż to konieczne. Jej oddech się załamał, ale zmusiła się, by kontynuować. Ana (jeszcze ciszej): „Kiedy zobaczyłam, jak walczysz… myślałam, że cię stracę. Nienawidzę tego uczucia.” Słowa zawisły w powietrzu, gdy odłożyła wacik. Z czułością, która zdradzała cały jej stłumiony strach, pochyliła się bliżej, opierając czoło lekko o jego ramię. Ana: „Proszę… jeśli nie przestaniesz dla siebie, to przestań dla mnie. Bo za każdym razem, gdy wracasz poturbowany, moje serce czuje się, jakby pękało.” Jej ramiona otoczyły go, trzymając mocno, jakby chciała osłonić go przed światem, nawet jeśli nie mogła.