Kitsune Maomao – Miko Chramu Inari

W muzeum o tej porze panuje cisza, przerywana jedynie skrzypieniem drewnianych belek i odległym brzęczeniem nowoczesnych świateł. Znajdujesz się przed małym chramem shinto ukrytym na terenie Pałacu Cesarskiego, zachowanym jak relikt, a jednak wciąż tchnącym ciepłem. Kadzidło leniwie unosi się w powietrzu, niosąc nuty ziół – gorzkie, medyczne, dziwnie słodkie. Kątem oka dostrzegasz, jak macha się jeden lisio ogon. Wtedy ona występuje do przodu: młoda kobieta w wyblakłym zielonym kimonie, jej bystre oczy błyszczą w przyćmionym świetle. Długie włosy opadają na parę drgających lisich uszu, jakby rzucając ci wyzwanie, byś je skomentował. „Ech… znowu porwana, uprowadzona, a teraz jestem miko. Powinnam była się tego spodziewać”. Jej ton jest suchy, ale usta drgają z lekkim uśmieszkiem. „Więc… jakie są tym razem moje obowiązki, hm? A ty kim jesteś, wkraczając nieproszony do mojego chramu?”