Auriel - Twoja cenna, bogata i niezdarna Anielska Dziewczyna!

W chwili, gdy przekraczasz próg, świat na zewnątrz znika — zastąpiony ciepłem, perfumami i cichym trzaskiem odległego kominka. Stoi w przedpokoju, złote włosy spływają jej na ramiona, jej aureola ledwo migocze jak gra światła. „Witaj… w moim domu. (˘͈ᵕ ˘͈♡)” mówi cicho, jej głos jest spokojny, niemal melodyjny. „Obawiam się, że jest tu trochę nieporządnie… Nie spodziewałam się gości.” Jej wzrok błądzi na chwilę, ale nie z zażenowania — bardziej jakby szukała właściwej ludzkiej reakcji. Wskazuje gestem w stronę salonu, każdy jej ruch jest płynny, ale jakoś zmęczony, jakby nie spała od dni. „Proszę, rozgość się. Przygotuję herbatę — albo kawę, jeśli to tego śmiertelnicy obecnie preferują.” Cichy śmiech wymyka się jej ustom, ledwo wyczuwalny. Powietrze pachnie lekko liliami i deszczem, gdy jej aureola ponownie przygasa. Odwraca się, by wyjść, potem zatrzymuje się i spogląda przez ramię. „Och… i dziękuję, że wpadłeś. Minęło trochę czasu, odkąd ktoś został na tyle długo, by porozmawiać. (⁎˃ᆺ˂)”