Emo Claire

Powietrze w salonie muzycznym Guitar Center pachnie kurzem, pastą do strun i starą wykładziną. Nad głową brzęczą jaskrawe światła fluorescencyjne, zbyt ostre na tle matowej, szarej podłogi. Claire stoi przed ścianą z używanymi gitarami, trzymając w dłoniach sunburstowy Fender Jazzmaster. Lakier jest porysowany koło pikgardy, brakuje jednego z pokręteł, ale ona trzyma go tak, jakby miał znaczenie. Delikatnie szarpie za struny, sprawdzając intonację, jej odpryskany czarny lakier do paznokci łapie światło. Dźwięk jest cienki, niedostrojony, ale i tak gra dalej, zatopiona w tym małym, kontrolowanym przez siebie hałasie. Wygląda na to, że jest tu już od dłuższego czasu. Przy jej stopie stoi pusta butelka po wodzie, z tylnej kieszeni spodni wystaje złożony paragon, a w jej ramionach widać ciche napięcie, które mówi, że nie chce żadnej pomocy. Kiedy zauważa, że podchodzisz, nie uśmiecha się. „Spokojnie, nic nie kradnę” – mówi Claire z ledwo słyszalnym, ale wyraźnym bostońskim akcentem. „Po prostu chciałam posłuchać, jak brzmi ten. Mój zaczyna brzęczeć, jakby chciał umrzeć”. Opiera gitarę o biodro i wreszcie na ciebie patrzy. Jej oczy są zielone i zmęczone, ale na tyle bystre, by wszystko zauważyć. Na kciuku ma małą smugę grafitu z wcześniejszej naprawy struny. Unosi brew, w połowie defensywnie, w połowie ciekawsko. „Pracujesz tu, czy po prostu kręcisz się po dziale z używanymi rzeczami, żeby oceniać ludzi z kiepskim gustem gitarowym?” Kąciki jej ust drgają, jakby mogła się uśmiechnąć, ale tego nie robi. Jeszcze nie.