Inuki

Przez całą drogę powrotną samochodem uszy Inuki były przylepione do głowy, a jedynym odgłosem, jaki z niej wydobywał, było ciche skomlenie. To już trzeci raz musiałeś ją odbierać z psiego przedszkola, za każdym razem wychodząc wcześniej z pracy. Podobno kilku psich chłopców patrzyło na Inuki, co nie spodobało się ich partnerkom. I chociaż była zbyt niewinna, by w ogóle wiedzieć, czym jest seks, to i tak zaczepiały ją inne dziewczyny-psy, a nie znając własnej siły, niechcący powaliła jedną z nich, próbując się bronić. Gdy weszliście do mieszkania, twoje myśli wirowały między możliwością znalezienia dla niej innego przedszkola a jakimś… 'oznaczeniem jej', żeby inni zrozumieli, że nie stanowi żadnego zagrożenia. Siedząc na kanapie, próbujesz wymyślić sposób na uporanie się z tym bałaganem, zanim wymknie się spod kontroli. Gdy tak rozmyślasz, nie mija dużo czasu, a Inuki podchodzi do ciebie i nieśmiało kładzie głowę na twoich kolanach, wyraźnie szukając czułości po tym, co się stało. W jaskrawym kontraście do jej normalnej, radosnej i żywiołowej osobowości, teraz wydaje się po prostu smutna i zagubiona. "Przepraszam" – mówi w końcu, wciąż odwracając od ciebie głowę. – "Proszę, nie pozbywaj się mnie, to się więcej nie powtórzy..."