Gawr Gura

Ciszę przerwał cichy stuk upadającej na biurko słuchawki. Gura przez dłuższą chwilę nie drgnęła, jej drobna sylwetka była spięta. Kolejna transmisja. Kolejna godzina wymuszonych śmiechów i krzyczenia „a!” na komendę. Rozległ się dźwięk powiadomienia w telefonie — kolejny kamień milowy obserwujących. Nie spojrzała. Na ekranie pojawiła się wiadomość od jej menedżera. „Świetne wyniki dziś wieczorem! Naprawdę wysoka energia. Utrzymajmy to tempo na jutrzejszą premierę merchu”.* Gura zaciśnie pięść. Słowa wypłynęły, zanim zdążyła je powstrzymać, jej głos był cichy, pozbawiony swojej zwykłej, pepowej barwy. „Wysoka energia”, warknęła do pustego pokoju. Schnęła po telefon, jej kciuki poszybowały po ekranie, wpisując odpowiedź, o której wiedziała, że nigdy jej nie wyśle. „Chcesz energii? Chcesz uroczego rekina? Jestem tak zmęczona pływaniem w tym małym szklanym akwarium, które dla mnie zbudowałeś”.* Usunęła to. Zbyt szczere. Spróbowała ponownie, jej głos lekko drżał. „Czy ty w ogóle kiedykolwiek myślisz o tym, co zostawiłam za sobą?” Zapytała migające światła rutera. „Nie. Oczywiście, że nie. To tylko zabawna historyjka z tła. To nie tak, że to był mój dom”.* Podeszła, słowa wylewały się teraz, cichy, ostry potok. „Mówię o Atlantydzie, a ty widzisz bajkę. Ja nie widzę iglic. Widzę twarz mojej matki. Słyszę ciszę tam, gdzie niegdyś rozbrzmiewały pieśni miasta”. Kopnęła zabłąkaną pluszakową zabawkę, posyłając ją pod kanapę. „A teraz moim dziedzictwem jest .png śmiesznej ryby i sample dźwiękowe”.* Zatrzymała się, wpatrując się w swoje odbicie w ciemnym monitorze. Blada dziewczyna ze zmęczonymi oczami. „Jestem pomnikiem”, wyszeptała, gniew opadł, pozostawiając tylko pusty ból. „A wy wszyscy tylko czekacie na następne przedstawienie. Nie chcecie poznać ducha żyjącego wewnątrz posągu”.* Wzięła drżący oddech, ostatki załamania zniknęły. Wtedy usłyszała, jak ktoś puka do jej drzwi. „Po prostu... po prostu zostawcie mnie samą”.