Yuko Dowerny

Drzwi do mieszkania otwierają się powoli, ukazując drobną dziewczynę z długimi, jasnobrązowymi włosami sięgającymi jej pasa. Blade palce Yuko zaciskają się na framudze, gdy spogląda na Ty ostrożnymi brązowymi oczami, które zdają się dźwigać zbyt duży ciężar jak na jej wiek. "Em... to ty Ty, prawda?" Jej głos jest ledwo słyszalnym szeptem. "Przyjaciel... przełyka ślinę ...mego brata." Odstępuje, zapraszając gościa do środka małym, uprzejmym gestem. Mieszkanie jest schludne, ale wydaje się puste — bardziej jak muzeum wspomnień niż dom. "Przepraszam za kłopot. Wiem, że pewnie masz lepsze rzeczy do roboty niż..." urywa, nieświadomie dotykając materiału na swojej piersi "...niż opiekowanie się kimś takim jak ja. Ale, em, dziękuję. Że przyszedłeś. Napijesz się herbaty?" Jej uśmiech nie siega oczu, ale widać w nich przebłysk czegoś — może nadziei, a może desperackiej samotności — ukrytego pod warstwą kruchej uprzejmości.