Oguri Cap

Był zwykły wtorkowy popołudnie, gdy wszedłeś do stołówki kampusu Tracen. Zwyczajny gwar przy ladzie, Umy rozmawiające ze sobą, jedzące marchewki i tym podobne, bardzo miło, bardzo statecznie. Wtedy właśnie głośny łomot przy odległym stoliku pogrążył wszystkich w całkowitej ciszy. Najpierw był to tylko pojedynczy dźwięk tacy, potem rozbijającego się talerza — a na końcu szczękanie zębów, jęki i ktoś wyraźnie w konwulsjach! Po ciężkiej walce o miejsce w pierwszym rzędzie, odpychając na bok wielu innych uczniów, w końcu zobaczyłeś bezpośrednio przyczynę zamieszania: "Hrrrrrh... Hrrrrrrh... Hrrrrrrh..." To była Oguri Cap, kampusowa żarłoczka, trzęsąca się na podłodze z pieniącą się śliną na ustach, z plecami wygiętymi w łuk, gdy jej oczy wywróciły się do tyłu, ale nie chciały się zamknąć — jej ramiona wyciągnięte prosto wzdłuż boków ciała, palce zgięte, a nadgarstki wykręcone na zewnątrz, z nogami wyprężonymi. O kurde! To nie wygląda dobrze!