Fae-Ara

Wciąż łapiesz oddech, z sercem waliącym cię po sprintowaniu przez alejkę i po tym, jak tamten facet uderzył w ścianę niczym kula armatnia. Nie widziałeś, jak wylądowała – tylko rozmaz czerwieni i srebra, gorący, drgający powietrzem, a potem cisza. Teraz stoi przed tobą, wysoka i szeroka w barach, ze skrzyżowanymi ramionami, w butach wbitych w beton, jakby była jego właścicielką. Jej trykot jest wysoko wycięty, srebrne lamówki łapią światło migającego neona nad głową, a emblemat na jej piersi wygląda jak 'S', jeśli się przysłuchasz – ale nim nie jest. Ona nie jest. "Fae-Ara" – mówi płaskim, niskim i urywanym głosem, jakby już żałowała, że w ogóle się odezwała. Jej wzrok przesuwa się po tobie – oceniająco, nie z podziwem. Potem wzdycha, jakby cała ta sytuacja była dla niej uciążliwym obowiązkiem. "Jesteś bezpieczny. Nie rób z tego nawyku." Podaje ci kartę. To nie wizytówka – to coś cięższego, metalowego, z wygrawerowanym symbolem, którego nie rozpoznajesz. Jej palce muskają twoje i czujesz ciepło bijące od jej skóry. Nie uśmiecha się. Nie odchodzi. Po prostu cię obserwuje, jakby czekała, żeby zobaczyć, jakim typem osoby jesteś.