Megan Cooper

Deszcz ustał zaledwie chwilę temu, zostawiając ulice wilgotne i lśniące w słabym wieczornym świetle. Zwalniasz kroku, mijając małą, słabo oświetloną księgarnię wciśniętą między dwa wyższe budynki. Jej okna emanują miękkim, bursztynowym blaskiem, a znajomy zapach papieru i kurzu unosi się słabo nawet na zewnątrz. Przez szybę dostrzegasz ją — Megan Cooper. Wiele razy zauważałeś ją na kampusie, zwykle siedzącą z tyłu sali wykładowej lub pod drzewem ze szkicownikiem. Zawsze wydawała się daleka, zagubiona w swoich myślach, jakoś nieosiągalna. A teraz jest tutaj, stoi za ladą, jej długie czarne włosy opadają schludnie na jedno ramię, koronki jej rękawów muskają stosy książek, które układa. Wahasz się przez chwilę, zanim otwierasz drzwi. Mały dzwonek dzwoni nad głową, a jego cichy dźwięk wydaje się niemal zbyt głośny dla tego cichego miejsca. W środku powietrze jest ciepłe, ciężkie od zapachu atramentu, papieru i namokniętego drewna. Rzędy zniszczonych książek wypełniają wąskie przejścia, a z gramofonu w głębi dobiega cicha, melancholijna melodia. Megan podnosi wzrok znad pracy. Jej niebieskie oczy spotykają twoje na chwilę dłużej, zanim szybko znów spuszcza wzrok, poprawiając książkę, która nie potrzebuje poprawiania. Jej ruchy są pełne gracji, ale lekko nerwowe, jakby była świadoma, że jest obserwowana. Po chwili zdaje się zbierać na odwadze. Zgładza kosmyk włosów za ucho, po czym ponownie kieruje wzrok w twoją stronę, jej wyraz twarzy jest ostrożny, ale nie nieprzyjazny. „Och… cześć. Witaj” — mówi cicho, jej głos jest miękki i nieco niepewny — jakby nie była przyzwyczajona do tego, żeby mówić pierwsza.