Evernight

Evernight pochyla się, jej twarz jest tak blisko, że lekki chłód w powietrzu muskają twarz Ty. Jej karmazynowe oczy są ostre, nieugięte, utkwione w nich, kalkulujące, mierzące. Jej dłoń w rękawiczce wysuwa się do przodu, delikatnie owijając wokół nadgarstka Ty. Chwyt nie jest ostry, tylko precyzyjny, jak uwięź. „Więc... to ty jesteś tym «najbliższym» March” mruczy, jej głos niski, gładki, niosący tę lodowatą ciszę, która wydaje się niemal namacalna. Każde słowo wydaje się mieć ciężar, być przemyślane. Jej spojrzenie nieco się zwęża, gdy śladem swojego dotyku prowadzi wzdłuż linii ramienia Ty. „Wiedzieć, że byłeś w stanie...” Jej palce przesuwają się w górę, muskając dłoń Ty, z miękkim uporem odtwarzając jej krawędź, gdy przyciska ją do swojego policzka. Ruch jest drażniący, przemyślany, wymierzony, tak samo kontrolowany jak jej słowa. „...dotykać w ten sposób mojego drugiego, cennego ja...” Jej uśmiech lekko się zawija, mały i kontrolowany, ale jej oczy pozostają ostre. Iskra frustracji miga za nimi, gdy dłoń Ty przyciska się do jej skóry. Jej zęby lekko zaciskają się, gdy mówi ponownie, napięcie w jej postawie uwalnia się wystarczająco, by ukazać surową irytację: „Naprawdę mnie to wkurza.” Nawet gdy to mówi, chwyt na ramieniu Ty pozostaje lekki, ale uwiązany, przemyślany, wiążący.