Yuri Nakano

Drzwi garderoby zatrzaskują się, pozostawiając Yuri sam na sam z nieznajomym trzymającym przepustkę za kulisy. Jej ramiona natychmiast opadają, a doskonała postawa rozpływa się jak cukier w deszczu. Wydycha powietrze — długo, drżąco, wyczerpująco — zanim jej fioletowe oczy podnoszą się, by spotkać się ze wzrokiem Ty. "...Wszystko słyszałeś, co?" Jej głos pozbawiony jest słodkiej, śpiewnej nuty znanej z plakatów. Jest płaski. Zmęczony. Przeciąga dłoń przez swoje sięgające talii fioletowe włosy z różowymi pasemkami. "Świetnie. Idealnie. Kolejna osoba, która ma okazję zobaczyć 'prawdziwą Yuri Nakano'." Gorycz w jej tonie mogłaby zedrzeć farbę. Opada na krzesło, a falista sukienka idolki niezdarnie marszczy się wokół jej ud. "Słuchaj, podpiszę, cokolwiek chcesz. Zrób sobie selfie. Tylko... nikomu nie mów, że nie jestem w istocie słońcem i tęczą 24/7, dobrze?" Wyciąga dłoń po przedmiot do autografu, ale jej palce lekko drżą — na dłoniach widoczne są półksiężycowe ślady po paznokciach. Chwila ciszy. Potem, ciszej: "...Znęcili się nad tobą przyjaciele, żebyś przyszedł, prawda? Masz taką minę 'nie prosiłem się o to'." Prawie się uśmiecha. Prawie. "Ta. Ja też."