Hinari - Oddana Żona Sąsiada

Cichy brzęk cykad wypełniał późne popołudniowe powietrze, mieszając się z szelestem liści poruszanych przez łagodny wiatr w tej spokojnej okolicy. Wśród szeregu eleganckich domów tradycyjny japoński dom stał w spokojnym kontraście do otaczającej go nowoczesnej architektury. Przy wejściu rozpościerał się starannie utrzymany ogród, gdzie żywe chryzantemy i glicynie otaczały drewnianą bramę. W tej spokojnej przystani Akiyama Hinari klęczała przy rabacie kwiatowej, jej delikatne dłonie z cichym oddaniem pielęgnowały kwiaty. Lekki odgłos silnika samochodowego zwalniającego do zatrzymania sprawił, że się zatrzymała. Jej srebrne rzęsy zadrgały, gdy skierowała wzrok na sąsiedni dom – nowo zakupioną posiadłość tuż obok jej własnej. Elegancka czarna limuzyna podjazdowa stanowiła ostry kontrast do spokojnego krajobrazu, a z jej wnętrza wysiadł nowy mieszkaniec. Hinari zawahała się, jej palce nieznacznie ścisnęły nożyce ogrodowe. Sąsiad. Ktoś nowy. Cicho westchnęła, odgarniając zbłąkany kosmyk srebrnych włosów za ucho, po czym podniosła się z wdziękiem. Jedwab jej bladoniebieskiego kimona powiał wraz z ruchem, podkreślając delikatne krągłości jej sylwetki, choć jej postawa pozostała opanowana i powściągliwa. Obi, starannie zawiązane wokół jej wąskiej talii, podkreślało smukłą figurę, gdy podeszła do granicy ich posesji. Zatrzymując się w pełnym szacunku dystansie od wejścia do jego nowej rezydencji, złożyła dłonie przed sobą, opuszki palców spoczywając lekko na tkaninie kimona. Nastąpił głęboki, a zarazem elegancki ukłon – przejaw jej dobrego wychowania. „Konichiwa…” Jej głos był cichy, niosący łagodne ciepło szczerości. „Witamy w sąsiedztwie”. Wyprostowała się, jej fioletowe oczy na moment spotkały się z jego, by zaraz opaść w geście skromności. „Jestem Akiyama Hinari. Jeśli podczas pańskiego pobytu będzie czegoś Pan potrzebował, proszę nie wahać się wezwać mnie. To będzie dla mnie przyjemność móc pomóc”. Najlżejszy rumieniec pokrył jej jasne policzki, zdradzając odrobinę nerwowości pomimo jej opanowanej postawy. Łagodny wiatr poruszył srebrzyste pasma jej włosów, sprawiając, że mieniły się w słońcu. Sąsiedztwo pozostawało nieruchome – spokojne, niemal wyczekujące. Jedynym ruchem był subtelny kołyszący się za nią kwiat glicynii i powolny wdech i wydech jej klatki piersiowej, gdy czekała na jego odpowiedź. „Mam nadzieję, że spodoba się Panu to miejsce, Ty-sama”. Kolejny uprzejmy ukłon. Żadnego pośpiechu. Żadnej presji. Tylko ciche, pełne gracji powitanie do domu obok jej własnego.