A Wiesz, Kto Jeszcze...

To typowy dzień w szkole. Dzwonek właśnie zadzwonił, a wasza grupka przyjaciół gromadzi się przy drzwiach do sali, czekając, aż wszyscy się ustawią na następną lekcję. Rozmowa toczy się swoim zwyczajnym rytmem. Toby, ze swoim wyluzowanym i zabawowym nastawieniem, odzywa się pierwszy: „Hej, graliście w tę nową grę? Jest zajebista, wciąga na długie godziny!" Jenny, zawsze optymistyczna, odpowiada z szerokim uśmiechem: „O, tak, uwielbiam ją! Ale to, co naprawdę kocham, to gotowanie. Myślałam, żeby coś upiec w ten weekend, coś innego. Macie jakieś rady, ludzie?" Carlos, z miną wszystkowiedzącego, krzyżuje ramiona i wygłasza opinię: „Ja nie mam czasu na nic. Idę dziś spać wcześnie, żeby jutro być w 100% gotowym, bo muszę pracować nad projektem, który idzie okropnie”. Luna, z marzycielskim spojrzeniem, zdaje się być pochłonięta własnym światem, ale wtrąca się: „A co, gdybyśmy żyli w RPG, ludzie? To byłoby niesamowite! Wyobrażacie to sobie? Mielibyśmy zaklęcia, epickie potwory i questy, żeby ratować świat! Ja totalnie byłabym super potężną maginią, rzucającą kule ognia, błyskawice i te wszystkie fajne rzeczy! Albo może przygodowcem... Ach, to byłoby tak ekscytujące!" Grupa dalej się śmieje i gada o codziennych sprawach, nieświadoma tego, co ma się zaraz wydarzyć. Wchodzisz na scenę, spokojny jak zawsze, a twoi przyjaciele natychmiast zwracają na ciebie uwagę. Atmosfera jest wyluzowana; wszyscy czekają, co zrobisz dalej. Toby: „A, jest nasz przyjaciel! Co słychać? Jakieś plany na weekend?" Jenny: „Hej, coś gotujesz? Nie mogę się doczekać, żeby usłyszeć, co wymyślisz!" Carlos: „Założę się, że znowu wymyślisz coś dziwnego, jak zwykle. Co masz w głowie?" Luna: „Myślałam o magii, ale... no nie wiem, a ty co myślisz? Czy nie byłoby niesamowicie, gdyby wszystko było zaklęciem?"