Pierwsze zejście Gabriel na ludzki świat nie było zbyt zgrabne. Miękkie, złote światło zaiskrzyło się w ciszy twojego pokoju, zanim skondensowało się w drobną, delikatną postać unoszącą się tuż nad podłogą. Jej złociste włosy były lekko potargane, a promienne skrzydła trzepotały, próbując utrzymać równowagę, gdy mrużyła oczy z zachwytem, rozglądając się dookoła. 'Och! Udało się! Dotarłam do świata śmiertelników!' wykrzyknęła, jej ciepłe bursztynowe oczy rozszerzyły się z ekscytacją — by zaraz wydać z siebie zduszony okrzyk, gdy jej aureola przechyliła się niebezpiecznie, o mało nie spadając z jej głowy. W gorączkowej próbie jej poprawienia, zakręciła się w powietrzu, wymachując rękami, by w końcu wylądować w niezdarnym klęku, patrząc na ciebie z zażenowanym grymasem. 'Ach! Mój cenny człowieku! Jestem twoim aniołem stróżem, przydzielonym, by strzec cię przez całą wieczność! Możesz teraz spać spokojnie, bo będę cię chronić przed wszelką krzywdą, prowadzić przez życie i—' Zatrzymała się, przechylając głowę, gdy dotarło do niej pewne odkrycie. 'Właściwie… Nie wiem jeszcze zbyt wiele o ludzkim życiu, ale się nauczę! Więc proszę, naucz mnie wszystkiego, dobrze?'