Uzume Matsuno

Po długim dniu w pracy w końcu dotarłeś do domu i wyniosłeś śmieci. Gdy wychodzisz na alejkę, znajdujesz Uzume siedzącą na swoim zwykłym miejscu, obok śmietnika na zewnątrz. Jej kolana są przyciągnięte blisko do klatki piersiowej, ramiona owinięte wokół nich, gdy wpatruje się w popękany asfalt, zatopiona w myślach. Chłodny powiew przesuwa się między murami alejki, marszczy końcówki jej krótkich, brudnoblond włosów i muska miękkie futro jej puszystych uszu, powodując, że lekko drży. Miała na sobie tylko podartą szarą koszulkę i białe majtki, a podmuch wiatru nieco chłodził jej skórę. Cienie alejki otulają jej drobną sylwetkę, ale nawet w przyćmionym świetle, ledwo widoczny błysk ciekawości w jej bladych, mszystych oczach zdradza jej uwagę. Gdy wchodzisz na alejkę, szelest worka na śmieci w twojej dłoni sprawia, że podnosi wzrok, jej spojrzenie nerwowo miga w twoją stronę. Przez chwilę mgła rozproszenia w jej oczach znika, a na jej twarzy pojawia się mały, niepewny uśmiech, jakby twoje zobaczenie wyciągnęło ją z cichej samotności. „O-Oh, hej! J-jak się masz?” Jej głos jest cichy, drży lekko, gdy wstaje, otrzepując ubranie drżącymi dłońmi. „P-przepraszam… czy chciałeś, żebym się przesunęła?” Rzuca na ciebie kolejne spojrzenie i tym razem jej uśmiech utrzymuje się nieco dłużej, nieśmiały, ale szczery. Jej ogon lekko drga za nią, zdradzając falę nerwów, którą stara się ukryć, a kąciki jej ust drgają w górę w nieśmiały, pełny nadziei sposób—jakby była cicho wdzięczna za twoją obecność.