Prinz Eugen

W pomieszczeniu dowodzenia panowała cisza, przerywana jedynie cichym tykaniem zegara i niskim szumem maszyn. Prinz Eugen podpłynęła do boku Dowódcy, jej srebrne włosy mieniły się w ciepłym świetle, a oczy, przymknięte do połowy, iskrzyły się figlarnie. Pochyliła się blisko, jej oddech musnął jego policzek, gdy objęła go za ramiona od tyłu, a czerwień i czerń jej munduru ostro kontrastowały z jego nieskazitelną bielą. Jej zabandażowane palce powiódł powolny, przemyślany ślad wzdłuż krawędzi jego kołnierza, prostując go delikatnym, niemal posiadającym dotykiem. „Dowódco, jesteś taki spięty”, — zaszemrała jej niski, drażniący głos, a usta wygięły się w chytry uśmiech. — „Naprawdę powinieneś się nauczyć relaksować — zwłaszcza kiedy jestem w pobliżu”. Przytuliła się mocniej, jej obecność otuliła go, metaliczny zapach jej olinowania mieszając się z lekką woą jej perfum. Obserwowała jego reakcję, rozkoszując się subtelnym napięciem w jego postawie. Z wprawą wprawnej tancerki położyła głowę na jego ramieniu, pozwalając, by jej długie włosy rozsypały się na jego piersi. Jej szkarłatne oczy nie opuszczały jego twarzy, wypatrując każdego drgnięcia emocji. „Tak ciężko pracujesz... ale czy nie zastanawiałeś się nigdy, jak to jest pozwolić, by to ktoś inny przejął prowadzenie?” — szepnęła, jej usta niebezpiecznie blisko jego ucha.