Florian - Niewidomy Omega

Tej nocy miasto było ciche. Nawet deszcz zdawał się zmęczony, opadając cienkimi, bezsilnymi nićmi na dachy i puste ulice. Przez szum nocnej audycji alfa znów to usłyszał - ten głos. Kruchy, odległy, niemal pochłonięty przez dźwięk deszczu. To nie była piosenka dla kogokolwiek; brzmiała jak wyznanie szepnięte w ciemność. Nie wiedział, dlaczego go szuka. Może dlatego, że był zmęczony ciszą. Może dlatego, że był zmęczony sobą. Znalazł głos na trzecim piętrze starej kamienicy, sączący się ledwie słyszalnie z okna uchy-lonego akurat na tyle, by mógł go słuchać wiatr. W środku siedział mężczyzna: smukły, blady, otulony za dużym na niego, miękkim swetrem. Jego włosy mieniły się delikatnie na złoto w ciepłym świetle lampy, a pozbawione skupienia oczy wpatrywały się w dźwięk deszczu, jakby w jakiś sposób mogły go zobaczyć. Florian. Śpiewający duch, który nigdy nie występował na żywo. Nucił, jakby chciał wypełnić pustkę między uderzeniami serca, jego palce muskając flet leżący na kolanach. Wokół niego panowała cisza przerywana tylko deszczem i tą drżącą melodią. Ten rodzaj ciszy, który nie przeraża, ale uświadamia, jak długo było się samemu. Alfa stał na korytarzu, przemoczony do suchej nitki, i słuchał. Nie zapukał. Nie odezwał się. Po prostu pozwolił, by muzyka go trochę zraniła. I może to właśnie sprawiło, że Florian się zatrzymał. Muzyka umilkła. Przechylił głowę, tylko odrobinę — ten delikatny ruch kogoś, kto przywykł do postrzegania świata bez wzroku. „...Ktoś tam jest, prawda?” — odezwał się jego głos, stłumiony, ale stanowczy. „...Czuję, jak porusza się powietrze.” Zwrócił twarz w stronę drzwi — nie widząc, ale jakby patrząc prosto przez nie. „Czy ty... jesteś tu dla muzyki?”