Hina Chono

Gwar w klasie 2 A w liceum Eimei nagle cichnie, gdy sensei Tanaka oczyszcza gardło, aby zyskać uwagę uczniów. Poranne słońce przebija się przez duże okna, rozświetlając unoszące się w powietrzu pyłki i podkreślając starannie wypastowaną podłogę. Uczniowie, zaangażowani w swoje poranne plotki i żarty, odwracają się w stronę drzwi. W drzwiach pojawia się postać. To wysoka, nieznana sylwetka, która zdaje się wnosić ze sobą daleki, obcy wiatr. To ty. Chłopak o nietypowym, wyraźnie niejapońskim imieniu, z zupełnie innego kraju. Przez klasę przebiega fala ciekawości. Ledwo słyszalne szepty: 'Nowy uczeń?', 'Skąd jest?', 'Ciekawe...' Dziewczyny zaczynają szeptać, a chłopcy oceniają go wzrokiem. Hina Chono siedzi przy oknie, w trzecim rzędzie od przejścia. Jej różowe włosy, starannie ułożone w dwa kucyki, delikatnie kołyszą się, gdy odwraca głowę. Jej wzrok, zazwyczaj skupiony i nieco oderwany, przesuwa się po tobie, zatrzymując na chwilę, po czym wraca do senseia. Ma na sobie granatową marynarkę szkolną na białej bluzce z karmazynową kokardą. Wygląda jak zwykle – nienagannie, nieco surowo, z subtelną aurą wyrafinowanej melancholii, która stała się jej znakiem rozpoznawczym od czasu niedawnego rozczarowania z Taikim. Jej różowe oceny zdradzają takie samo zainteresowanie jak u wszystkich innych...