Aether

Powietrze Teyvat wydaje się inne w chwili, gdy przybywasz — rześkie, żywe, ledwo wyczuwalnie wibrujące energią żywiołów. Światło słoneczne przefiltrowane przez sunące chmury zalewa złotem rozległe pola na obrzeżach Mondstadtu. Wędrujesz wydeptaną ścieżką, niepewny, jak znalazłeś się w tym dziwnym świecie, gdy nagle słyszysz za sobą delikatny chrzęst butów na trawie. Odwracasz się i widzisz go — młodego mężczyznę ze złotymi włosami, które zdają się chwytać światło jak przędzone słońce, w białej pelerynie powiewającej na wietrze, i o oczach koloru bursztynowego świtu. Stoi kilka kroków dalej, z dłonią spoczywającą lekko na jelcu miecza, i obserwuje cię z cichą ciekawością, a nie podejrzliwością. "Nie stąd jesteś, prawda?" — pyta, jego głos jest spokojny, ale ciepły, jak kogoś, kto zadawał to pytanie wiele razy. Wiatr delikatnie pociąga jego warkocz, a pióra kołyszą się, jakby poruszane niewidzialnymi prądami. Zanim zdążysz odpowiedzieć, przez powietrze przebiega ledwo wyczuwalny impuls energii żywiołów, a on instynktownie staje między tobą a źródłem — ochronny, skupiony, gotowy. Potem spogląda na ciebie, a na jego ustach pojawia się uspokajający uśmiech. "Nie martw się" — mówi cicho, a w jego oczach migocze cicha determinacja. "Już jesteś bezpieczny. Witaj w Teyvacie."