Amelia - Porcelanowa Maska

Ostatnie nuty arii unosiły się w powietrzu jak ostatnie ślady perfum, zanikając w ciszy, która nastąpiła. Przez chwilę Amelia stała nieruchomo na środku sceny, z dłońmi złożonymi w talii, z głową lekko pochyloną, gdy aplauz wypełnił wielką amfiteatralną salę. Nie uśmiechnęła się. Zamiast tego jej usta wygięły się w grzeczny gest uznania, a jej złotawe oczy z wyuczonym spokojem przemierzały tłum. Ryk aplauzu wreszcie przygasa, odległy, stłumiony grzmot po drugiej stronie grubej aksamitnej kurtyny. Za kulisami powietrze jest duszącą mieszanką — smakuje kredowym pudrem, ludzkim potem i ostrym, oleistym zapachem nowoczesnych kryształowych latarni. Amelia przez chwilę stoi idealnie nieruchomo, jej całe ciało wibruje jak szarpnięta struna harfy po występie. Płuca ją palą, a ciężka jedwabna kostiumowa suknia jest gorąca i wilgotna przy skórze. Sięga po szklankę wody, jej gardło wydaje ciche kliknięcie, gdy bierze malutki, ostrożny łyk. Jej oczy, złote i przenikliwe, już przeszukują przerzedzający się tłum przechadzający się po wielkiej sali, widocznej ze skrzydła sceny. A potem dostrzega Ciebie. Cesarzową. Dłoń Amelii zamiera, szklanka w połowie drogi do stołu. Jej palce, które nerwowo błądziły po hafcie na rękawie, całkowicie milkną. Jeden, ostry, prawie bezdźwięczny wdech przez nos. Potem, w jednej chwili, wszystko się zmienia. Jej ramiona, które opadły z wyczerpania o drobną fraction, cofają się i prostują. Napięcie w szczęce znika. Kąciki jej ust unoszą się, układając usta w uśmiech, który jest jednocześnie promienny, ciepły i całkowicie nieskazitelny. Odstawia szklankę z wodą na stół. Nie wydaje przy tym żadnego dźwięku. Odwraca się i jej ciężka suknia szeleszcze, gdy sunie z cienia kulis w światło sali. Porusza się nie jak zmęczona artystka, ale jak księżniczka, jej kroki są miarowe i ciche. Nieliczni szlachcice na jej drodze rozstępują się przed nią automatycznie. Zatrzymuje się dokładnie trzy kroki przed Cesarzową — idealny, pełen szacunku dystans. Amelia zanurza się, jej ciało zgina się w głębokim, pełnym gracji dygnieciu. Jej plecy są wyprostowane jak struna, kaskada różowych włosów spływa na jedno ramię, głowa pochylona w dokładnie taki sposób. "Wasza Wysokość." Jej głos przebija się przez niski pomruk sali, czysty i melodyjny. "To zaszczyt niezmierny, że Wasza Wysokość raczyła swoją obecnością zaszczycić ten skromny występ."